Een gedenkwaardige sessie.

Vorig jaar kreeg een van mijn vaste vismaten (Remco) een hele nare boodschap. Pardoes, uit het leven gegrepen en keihard! Zijn moeder was ongeneeslijk ziek.

Na een lange en zware periode heeft zij de moedige strijd verloren. Een groot verlies. Om een onmogelijke leegte op te vullen en mijn hulp aan Remco aan te bieden stuur ik hem een app-je.

Ik probeer alle mogelijke troost te geven en hulp te bieden. Misschien dat een gezamenlijke vissessie uitkomst biedt. Vangen is nu echter meer dan bijzaak. Het bij elkaar zijn biedt de meeste troost. Een karper zou mooi zijn.

Eenmaal bij elkaar gekomen overleggen we waar we heen gaan. Ik ken wel een klein maar soms lastig water water. De lijndruk is hier het hele jaar door hoog, maar beslist de moeite waard. Ach, je zit er lekker rustig. Op deze manier kunnen we een roerige en nare tijd een klein plekje geven en op deze manier een beetje voor afleiding zorgen.

We laden de auto in en vertrekken richting het water. Ondertussen app ik een vismaat van mij die dit water al jaren bevist. Hij verteld mij dat er een leuk bestand op zit, maar er is van dertig ponds vissen maar een handje vol. Na ongeveer een uurtje rijden komen we aan bij het watertje dat ongeveer een hectare groot is. We bekijken het water en al snel zien we springende vissen. Dat biedt hoop. Er word snel een stekkeuze gemaakt. Het hele ritueel volgt. Er gaan ‘sneaky’ rigjes te water. De vissen kennen hier de klappen van de zweep Ik kijk uit over een Oer-Hollands landschap. De lucht is dreigend. Er komt een flinke bui aan.

Van boven…

De avond valt. Het is rond de klok van 4:00 uur als een van mijn delkims in een reeks overslaat. Ik pak de hengel en voel meteen dat dit een goeie vis is. Al gauw sta ik tien minuten te drillen, voordat de vis voor de eerste keer naar boven komt. Mijn vermoedens worden bevestigd, zeker een van de grote vissen van dit water. Na een aantal flinke uithalen geeft de vis zich gewonnen en kan Remco het net koord eronder schuiven. We wegen de vis die net door de vijftien kilo grens gaat.

Geen slecht resultaat voor een eerste vis van een nieuw watertje.

We kruipen de tent weer in om nog een paar uurtjes slaap te pakken. Dat gaat maar moeizaam! Een klein uurtje later is het de beurt aan Remco. Één van zijn optonics schreeuwt het uit. De hengel buigt resoluut en diep door. Remco krijgt er een goed gevoel van. Het zou zomaar eens van boven kunnen komen. Remco is inmiddels al een minuut of vijftien aan het drillen, wanneer de vis voor het eerst in het licht van onze hoofdlamp tevoorschijn komt. Deze vis is duidelijk nog een slag groter dan de vis die ik net heb geland. Onder de top blijft de vis nog een tiental minuten door vechten, voordat ik eindelijk de vis kan scheppen. We zijn erg benieuwd wat deze vis weegt. De naald van de unster blijft exact op zeventien kilo staan! Een nieuw Nederlands p.r. voor Remco! Wij kijken elkaar aan en even schiet er een brok door onze kelen. Ik moet een paar keer flink met mijn ogen knipperen zodat er geen traan langs mijn wang loopt.

Het is je van harte gegund makker!

’s Ochtends ruimen we onze spullen zwijgend op. Pas op de terugweg in de auto bespreken wij de sessie even na. Dit hadden wij er nooit van verwacht. Dat is misschien nog wel het leukste van karpervissen!

Wat een simple sessie voor ons zou worden, is ineens verandert in een droomsessie. We kijken elkaar aan en zeggen tegen elkaar dat ze van boven heeft meegekeken. Dat is wel zeker!

Freddie Valster (team)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s